11 Sep 2016

Photograph by Peter Lindbergh @Kunsthal September 2016

Op 18 mei ging ik onderuit met de fiets. Ik viel vol op mijn hoofd en had een stevige hersenschudding. ‘Morgen voel ik me vast een stuk beter’, ‘volgende week gaat het zeker beter’… Week na week ging het helemaal niet beter.

Ik hoopte, wachtte, verwachtte. Van alles. Maar het gebeurde niet.
Met het gevolg dat ik mijn agenda nagenoeg leeg moest maken, na enkele weken weer aan de slag kon, met 1 afspraak per dag. Verder niets. Geen plannen, netwerken, gezellige afspraken. Niks.

Enorme frustratie, ongeduld, paniek.
Wat natuurlijk niet hielp.

Het zat ‘m in overgave. In toegeven dat ik even niets kon. Vakantie ‘vieren’ was de oplossing. Klinkt ideaal.
Wanneer je gezond bent.

Weg van beeldschermen, concentratie en alledaagse uitdagingen, heeft me veel goed gedaan. Terug in Nederland voelde ik direct de druk. Ik dacht dat ik, 3 maanden later, alles wel weer zou kunnen. Maar het lijf dacht er anders over.

Dit heeft tijd nodig. Z’n eigen tijd. Ik heb me daar volledig aan over te geven. En te vertrouwen dat het goedkomt. Dit gaat over vóelen. Voelen wanneer het tijd is om pauze te nemen, tijd voor mezelf, een ommetje te maken of te mediteren. Voelen wanneer het beter is om een afspraak af te zeggen en rust in te bouwen.

‘Ben je nog scherp?’ vroeg iemand mij gisteren.
Ja, scherper dan ooit. Ik kan me onmogelijk met veel dingen tegelijk bezighouden en word gedwongen om in het hier en nu te zijn. Met het gevolg dat ik me minder zorgen maak. Ik kan soms denken aan alle dingen die komen gaan, die ik nog ‘moet’ doen. Nu even niet.

Behoorlijk hard gevallen en weer aan het opstaan. Een ervaring rijker.